چند روز ِ پیش لباس هایم را برداشتم که چهار طبقه ساختمان خوابگاه را بروم پایین توی رخت شوی خانه بشورمشان . رخت شوی خانه ته ِ ساختمان است . جایی که بعدش دیگر چیزی نیست . انتهای یک راهرو . زیرزمین ِ ساختمان . چراغ را که روشن کردم ، صدایش را شنیدم . ایستادم . واقعا صدا از همین جا بود . با این که از موسیقی چیزی نمی دانم ، اما توانستم صدای "سنتور" را تشخیص بدهم . شاد می زد . از جایم تکان نخوردم . شاید چند دقیقه . سمت راستم دیوار بود . که یک طرفش باز بود . صدا از همان جا می آمد . آن قدر دوست داشتم که فقط چند قدم بردارم ، فقط چند قدم کافی بود تا بتوانم نوازنده را ببینم . عجیب نبود که همچین جایی را برای تمرین انتخاب کرده بود . جای خلوت و مناسب آن هم بین این همه شلوغی ، غنیمت است . برنداشتم . قدمی به آن طرف برنداشتم که مبادا.....مبادا شمایل ِ خیالی ِ قشنگم از بین برود . نیاز نبود او را بشناسم . به طرف ِ دیگر رفتم و مشغول شدم . شروع کرد به نواختن آهنگ های ِ آرام و من با تمام ِ وجود فقط گوش می کردم . برایم خیلی زیاد بود . خیلی . حس ِ نزدیکی...ضربان ِ قلب....

بالاخره توانستم خاموشش کنم . توانستم بر همه ی آن چه که من را امید ِ واهی می داد غلبه کنم . خودم را خلاص کردم از آخرینش . خلاص کردم از تکه ای از گذشته که نمی گذاشت به جای ِ خودم نفس بکشم . به جای ِ خودم . حالا می توانم ادعا کنم که خودم شدم . کسی که همه را دوست دارد ، به غریبه ها لبخند می زند ، برایش مهم نیست دیگران در موردش چه فکری می کنند ، افکار ِ دور و غریب/قریب دارد ، به دیگران انرژی می دهد ، هیچ وقت خسته نیست ، و همین چیزهای ساده . ساده و مهم . که فراموش کرده بودم چه بودم . فراموش کرده بودم باید خودم را دوست داشته باشم . یادم نبود . خیلی چیزها یادم نبود . من باز هم همان دختری می شوم که خوب و دست نیافتنی بود ... برای همه .

"چقدر باید بگذرد تا آدمی بوی تن ِ کسی را که دوست داشته از یاد ببرد ؟ و چه قدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست نداشت ؟"         

                                               من او را دوست داشتم - آنا گاوالدا