راستی شمع هاش هم چهارده تاس ها !!!

ناگهان چراغ خيابان خاموش شد

و او مرا نديد

چه كنم ماه غصه دار است

توان ندارد

او را به من نشان دهد . . .

ماه من فقط گريه مي كند

و من كه خود پر دردم

پنجره را مي بندم . . .

و در سكوت

فرياد را نقاشي مي كنم

آه كه من چقدر بدبختم

حتي لامپ اتاق هم مي سوزد !

و امروز يكي به من گفت

همه ي انسان ها شاعرند

فقط كافيست

كلمه ها را منظم كني

تا صف بگيرند

و زيبا به نظر آيند

امان از اين كلمه هاي نامنظم

كه هر چه تنبيه شان مي كنم

شعر نمي شوند

مي دانم فايده اي ندارد

اينها را بايد مردود كرد !

و وقتي از درونم مي نويسم

آرام مي شوم

و حواسم پرت مي شود

و به غصه بي توجهي مي كنم

او هم ناراحت مي شود و بي خداحافظي مي رود

خوش به حال نويسنده هاي حواس پرت !